از فراموشی تا حیات
فراموشی همیشه به معنای از دست‌دادن یک خاطره نیست؛ گاهی انسان در میان انبوه دانسته‌ها، نقش‌ها و مشغله‌ها، خودِ حقیقت را از یاد می‌برد. این مقاله با نگاهی فلسفی و الهیاتی، یادآوری را به‌مثابۀ بازگشت از پراکندگی به حضور، از گسست به وحدت و از فراموشی به حیات بررسی می‌کند.
